Bedrijfsarts.

Sinds enige jaren is de verplichting om als werkgever bij een Arbodienst te zijn aangesloten vervallen. Wel bestaat de verplichting om bij zieke medewerkers de hulp van een bedrijfsarts in te schakelen om zodoende aan de wet Poortwachter te voldoen. Naast bedrijfsartsen die binnen een Arbodienst werken zijn er steeds meer die voor het bestaan als zelfstandig bedrijfsarts kiezen. Uit onderzoek is gebleken dat zowel werkgever een hogere waardering geven aan het werken met een zelfstandige bedrijfsarts en zelfstandige bedrijfsartsen geven zich zelf een hoger cijfer van tevredenheid dan bedrijfsartsen die in loondienst bij een Arbodient werken.

Het voordeel van het werken met een zelfstandig werkende bedrijfsarts is dat u weet met wie u te maken heeft. Binnen grotere arbo-diensten is het vaak een verrassing wie de mewerkers ziet, het kan een geregistreerde bediijfsarts zijn, een bedrijfsarts in opleiding, een basis arts of een arboverpleegkundige. Vaak wordt voor al deze verschillende professionals het zelfde tarief in rekening gebracht.

Rol bedrijfsarts.

De rol van de bedrijfsarts is die van onafhankelijk adviseur. Dat wil zeggen het gezegde 'wie betaalt, bepaalt' gaat hier niet op. Een bedrijfsarts wordt betaald om zowel gevraagd als ongevraagd advies te geven. Soms niet leuk voor de werkgever, soms niet leuk voor de werknemer. Meestal komt er echter een advies waar alle partijen in zich kunnen vinden.

Bij kortdurend ziekteverzuim is de rol van de bedrijfsarts beperkt en wordt dit meestal tussen werkgever en werknemer zelf opgelost. Soms als men er onderling niet uit komt kan een spoedconsult aangevraagd worden of een verzuimcontroleur (oude term is lekencontroleur) worden langsgestuurd naar betrokken medewerker. De rol van de bedrijfsarts wordt duidelijker indien mensen frequent verzuim (3 of meer keer per jaar) en langdurig gaan verzuimen (> 2 weken). Het gaat dan niet zozeer om controle of iemand wel of niet ziek is, maar meer wat kan eraan gedaan worden of weer zo snel en verantwoord mogelijk in het arbeidsproces terug te keren. Vaak is 'rust' niet de manier om weer snel beter te worden. Mijn motto is dan ook dat er (bijna) altijd wel benutbare mogelijkheden zijn.

Bij verzuim langer dan 6 weken gaat ook wettelijke bepalingen een rol spelen. In kader poortwachter wet dient er door een bedrijfsarts een probleemanalyse te worden opgesteld en vervolgens binnen 2 weken door de werkgever en werknemer een plan van aanpak. Met name kleinere bedrijven hebben hier weinig ervaring mee, en hebben op dat vlak vaak behoefte aan een HR medewerker, case manager of arbeidsdeskundige die hen hierbij ondersteunt. Van belang in het proces is om niet zozeer te kijken van zieke medewerkers niet meer kunnen maar juist naar wat ze nog wel kunnen.

Gaat het verzuim langer dan 6 maanden tot een jaar duren dan wordt het van belang om een arbeidsdeskundige in te schakelen in hoeverre het eigen werk nog wel haalbaar is en of er naar ander werk bij eigen danwel een andere werkgever zal moeten worden gekeken. Vaak wordt te lang gehoopt dat het weer goed komt en vindt er alleen re-integratie in het eerst spoor (= eigen werk) plaats. Van belang in deze fase is om naast terugkeer in eigen werk ook naar de alternatieven te kijken.Zeker vanaf ziekte langer dan 1 jaar is het bijna een verplichting aan het worden om een re-integratie bureau in te schakelen om ook naar werk buiten de eigen werkgever te kijken. Voor zowel werknemer is dit vaak een stap (ivm acceptatie dat eigen werk niet meer lukt) maar ook voor de werkgever al is het maar i.v.m. de koste die hierbij gemoeid gaan. Binnen het samenwerkingsverband wat regionaal werkt zal echter naar een optimale oplossing worden gezocht. Het UWV toetst meer en meer bij de aanvraag van een WIA beoordeling op het resultaat van de ondernomen acties en niet enkel meer op de proces matige kant. Bij onvoldoende inspannin / resultaat wordt er een sanctie gegeven om het loon een extra jaar door te betalen, waar de werkgever dan niet voor is verzekerd.